Hissetmek… Bir an durup etrafında olup biteni fark etmek için bile zamanı yoktur insanların. İşe yaramayan için vurdumduymazlardır. Hepsi. Bugüne dek tek bir kişi bile fark etmedi beni. Değil bir insan; cömertliğiyle tanınan harika(!) Güneş bile. O da bakmaz bana. Neden umrunda olsun ki çöplerin içinde, o köşede yalnız başına duran çelimsiz zeytin. O benimle ilgilenmezdi. Işığını ve enerjisini  benim gibi boş bir işe harcayamazdı. Bu konuda o da insanlar gibiydi. Umut beslemeyen ve oldukça vurdumduymaz. Sonucunun güzel olmayacağını bildiği bir iş için ne gücünü ne de kendinde olanı verirdi. Hayata tutunmak bu yüzden umursanmayanlar için oldukça zorlayıcıdır. Hangi canlı olduğu önemsizdir çünkü görmezden görülen  (hatta görünmeyen) biri için yaşam içi dolu bir boşluktan farksızdır. Tanımsız, sebepsizce bir döngü. İnsanlar yine de böyle düşünmez ama. Onlar için boşluklar hiçlik demektir ve doldurmaları gerekir. Doldurmadıkları takdirde belli bir vakit yaşarlar ama sosyal yaratıklar oldukları için delirirler ve yaşama tutunamazlar. Oysaki umursanmayan biri için bile yaşama tutanmanın yolları vardır. Bir çiçek ile sohbet etmek, bir ağaca sarılmak, horgörülenin yanında durmak… Çoğu insan bunları bilmez. Bilenlere de tuhaf gözüyle bakarlar. Ancak fark ederler. Ve az da olsa üstüne düşünürler. Bu sayede görünmeyen orada onlar için de var olur ve kafalarında bir düşünce olarak büyür. Bu istemsizce gerçekleştirilen bir eylemdir. Çünkü canlılar olarak algılarız, hissederiz. Bu tamamen dürtü mekanizmamızın bir sonucudur. Bizi yaşama bağlayan… Bitkiler için aynı şeyi söylemek pek mümkün değildir. Onlar kendilerini hissettirmek için tutum ve davranışlarını kullanamazlar. Kullansalar da kimse anlamaz. Herkes sonucu görür. Çelimsiz bir ağaç, çürümeye yüz tutmuş bir meyve, ölümle göz göze gelen bir çiçek… Bunlar işin sonuç kısmıdır ve kimse öncesiyle ilgilenmez. İşte yaşamak bu yüzden zorlar. Hele ki Güneşin bile sizi görmediği anlarda tek güvenebileceğiniz tek şey gözlemlerinizdir. Yoldan dönen çok olur ve her biri çaresiz birer canlı haline gelir. Ben ise onlardan biri haline gelmedim. Halâ daha çelimsiz bir zeytin ağacı olarak hayattayım. Ben sadece gözlemliyorum. Ve bu beni yaşama bağlayan en güçlü dalım.